وبلاگ شده مثله اون روزای اول که بازدید نداشت!!!حساس میکنم خیلی مزخرف و بی معنی شده!!
آخه چی بنویسم؟؟؟ بازم خبر تکراری...خودم هم خسته شدم!!!
با پایان رقابت های لیگ برتر بسكتبال و كارنامه تیم ها در این دوره از رقابت ها به نظر می رسد از نظر رایكوترومن سرمربی تیم ملی كشورمان ذوبی ها كه در رده چهارم جدول لیگ برتر قرار گرفتند عملكرد قابل قبول تری نسبت به سایر تیم ها حتی تیم های صدر جدولی داشتند به طوری كه با شروع اولین مرحله اردوی آمادگی تیم ملی كشورمان برای حضور در بازیهای المپیك پكن ترومن درخواست خود را مبنی بر حضور محسن صادق زاده سرمربی تیم بسكتبال ذوب آهن به فدراسیون ارائه كرد كه در نتیجه در جلسه روز سه شنبه سازمان تیم های ملی بسكتبال كشورمان این مساله مورد تایید اعضا قرار گرفت و قرار شد از روز شنبه صادق زاده به عنوان دستیار ترومن كارش را با تیم بزرگسالان شروع كند. این در شرایطی است كه صادق زاده قبلا در راس كادر فنی تیم ب بسكتبال كشورمان قرار داشت و همچنین سابقه سرمربیگری تیم جوانان را در كارنامه دارد.
اما به گفته رضا مشحون مدیر تیم های ملی كشورمان صادق زاده تا زمان اعزام تیم ملی بسكتبال به محل مسابقات المپیك پكن در كنار تیم ملی حضور دارد اما بعد از آن به دلیل محدودیت مربی در این دوره از رقابت ها او همراه تیم كشورمان به چین سفر نخواهد كرد.
محسن صادق زاده با ابراز رضایت از حضور در كادر فنی تیم ملی بسكتبال كشورمان می گوید با صلاحدید سرمربی و فدراسیون برای مربیگری تیم ملی انتخاب شدم و امیدورام بتوانم به عنوان یك مربی و مجری برنامه های فدراسیون عملكرد قابل قبولی داشته باشم.صادق زاده در این باره ادامه می دهد: در اردوی تیم ملی مهم این است كه نقطه نظرات تیم ملی و مسائل فنی در چارچوب برنامه هایشان اجرا شود و اینكه باید تمام تلاشمان را بكنیم كه به نحو احسن با همكاری كادر فنی و مجموعه مجری خوبی برای اجرای تمام برنامه ها باشیم چون در این مقطع زمانی تمام هدف ما حضور موفق و ارائه بازیهای قابل قبول در المپیك است و این در صورتی است كه همه دست به دست هم بدهند تا برنامه های فدراسیون را طوری جلو ببریم كه نهایتا همه چیز در مجموعه مشترك به وضعیت ایده ال خود برسد.
مربی جدید تیم ملی بسكتبال كشورمان درباره شرایط تیم ملی برای رسیدن به بازیهای المپیك می گوید: در این مقطع زمانی هدف تمام مجموعه رسیدن به شرایط مطلوب و ارائه بازیهای قابل قبول در المپیك است و با توجه به اینكه من هنوز در اردو حضور پیدا نكرده ام از شرایط تیم زیاد خبر ندارم اما در هر صورت امیدوارم شرایط ایده آل مان را تا زمان بازیهای المپیك به دست بیاوریم تا نماینده شایسته ای برای كشورمان در این دوره از رقابت ها باشیم.
صادق زاده درباره حضورش در تمرینات تیم ملی ادامه می دهد: به دلیل اینكه تمرینات روزهای پنجشنبه و جمعه تعطیل است از روز شنبه در تمرینات تیم ملی حاضر می شوم و تمام تلاشم را می كنم كه بتوانیم با همكاری تمام اعضا تیم را به شرایط ایده آل خود نزدیك كنیم.
(مبارکش باشه!)
+ نوشته شده در جمعه 30 فروردین1387ساعت 3:41 بعد از ظهر توسط مائده
|
سلام. نمیدونم چرا اینقدر کامنتا کم شده!!!
من درگیره یه کاریم و نمیتونم زیاد آپ کنم. به علاوه دیگه خبر هم زیاد نیس!!! خبر سلامتی!!!(من با این کلمه مشکل دارم!! چرا میگیم سلامت باشین؟؟؟ مگه سلامت به معنی سالم بود نیس؟؟؟ پس ما میگیم سالم بودن باشید!!! بعد هم اینکه سلامتی به معنی سلامت بودنه!!! سلامت هم که یعنی سالم بودن در نتیجه سلامتی یعنی سالم بودن بودن!!!!
حالا زیاد هم مهم نیس خودتونو درگیر نکنین!!!
) یه خبر همین جوری میذارم که وبلاگ آپدیت شه!!
مدیر تیمهای ملی بسكتبال گفت: چهار بازیكن ملیپوش صبا باتری، این تیم را در جام باشگاههای آسیا همراهی میكنند.
رضا مشحون اظهار داشت: با هماهنگی مسئولان تیم ملی و باشگاه صبا باتری، بازیكنان ملی پوش این تیم، نماینده بسكتبال ایران را در جام باشگاههای آسیا همراهی میكنند. مشكلی در این راه وجود ندارد.
وی افزود: با موافقت رایكو ترومن سرمربی تیم ملی، چهار ملیپوش صبا حدود دوازده روز پیش از آغاز جام باشگاههای آسیا در تمرینات این تیم حضور مییابند تا نماینده ایران با آمادگی كامل در این رقابتها شركت كنند.
مشحون به مشكل بزرگ بسكتبال ایران اشاره كرد و گفت: آنقدر كه از كمبود سالن گلایه كردهایم، حرف ما برای مسئولان ورزشی بیارزش شده است. بیش از ده سال است كه چشم انتظار مساعدت مسئولان هستیم تا از زیر خط فقر خلاص شویم.
وی افزود: از رسانهها تقاضا دارم در این خصوص به فدراسیون كمك كنند چرا كه معضل كمبود سالن به شدت مشكل ساز شده است. فریاد ما كه به جایی نمیرسد، شاید پیگیریهای اهالی رسانه موثر باشد.
وی اظهار داشت: فقط این را میگویم كه با شروع تمرینات تیمهای ملی جوانان، بانوان و نیز صباباتری، بسكتبال ایران تنها سالن آزادی را در اختیار دارد كه همین موضوع گویای همه چیز است.
+ نوشته شده در یکشنبه 25 فروردین1387ساعت 11:28 بعد از ظهر توسط مائده
|
یكی از ویژه نامه های نوروزی یه مصاحبه ی جالب انجام داده بود با صمد نیكخواه بهرامی كه البته محور صحبتاشون در مورد مرحوم آیدین بود . كلا مصاحبه ی جالبی بود و البته در پایانش هم یه نامه قرار داده شده بود به قلم صمد در مورد برادرش به نام (( نامه ای به بهشت )) . چون یه جورایی از ته قلبش بود به نظرم خیلی راحت به دل میشینه . من اینطوری حس كردم . به هر حال عید هستش و این یه خورده متضاده با حال و هوای عید اما علی ای حال خوندنش خالی از لطف نیست . ای كاش 7 دی از تقویم حذف شود . روحش شاد
سلام آیدین عزیز
عیدت مبارک ، اولین عیدیه که در کنارم نیستی ، جات خیلی خیلی خالیه ، یادته ما همه عیدها رو با هم بودیم ؟! کنار هم ، یادته کودکی ها و بازی هامون ، خاطراتمون ، یادته ؟! یادته به هم میگفتیم صد سال به این سال ها ؟! پس چرا زود رفتی ؟! چرا ما رو از هم جدا کردند ؟!
خیلی ها دلشان برات تنگ شده ، میخوان باز هم تو رو ببینن . . . واقعا الان میفهمم که چه عزیز و مهربون بودی .
بعد از رفتنت متوجه شدم چه گوهری رو از دست دادم . فکر نمیکردم عشق و علاقه ام به تو تا این حد باشه ،
چرا رفتی ، چرا ؟!
آیدین تو آروم باش ، آروم تر از این که هستی . . . همه از تو راضیند در کوچه و خیابون مدام از خوبی هات میگن ، بچه های صباباتری ، بچه ها تیم ملی ، روزنامه نگارها ، رفیقات ، دوستات ، همه دلشون برات تنگ تنگه . . . . همه دعات میکنند . . .
آیدین جان ! من این نامه را نزدیک عید 87 برات نوشتم . وقتی خوندی فکر نکنی من فقط موقع تحویل سال به یادت بودم . آیدین باور کن من هر ثانیه به یادتم و با تو دارم زندگی میکنم . با خاطرات خوب و شیرینت . . .
تو همیشه در قلب منی اما کاش اینقدر زود نمیرفتی ، آیدین . . .
آیدین عزیز امسال که قهرمان شدیم با پیراهن تو جام را بالای سرم بردم تا قلبم آروم بگیره . . .
آیدین به کارات برس ، نگران تیم ملی و بچه ها و خانواده هم نباش ، همه قول دادن به یادت باشن و واقعا من این حس خوبو دارم . مطمئن باش همه از تو راضیند ، آروم باش . . . آروم تر از اینکه هستی ، آروم باش داداش عزیزم . . .
خیلی ، خیلی دوستت دارم
امضا : داداش صمد
باتشكر از بهارجون در وبلاگ تنهاترین
+ نوشته شده در چهارشنبه 21 فروردین1387ساعت 3:12 بعد از ظهر توسط
|
سلام!!!! امروز آپ میکنم که نگین آپ نمیکنی!!!!
یه خبر کوپی!!!
نايب رييس بانوان فدراسيون بسكتبال:
در سوريه روى سكو مى رويم
ايران ورزشى - هر چند رقابت هاى بسكتبال بانوان غرب آسيا اولين حضور جدى و رسمى تيم دختران كشورمان در رقابت هاى بين المللى است اما فاطمه كرم زاده نايب رييس بانوان فدراسيون بسكتبال از موفقيت تيم ملى دختران كشورمان در اين دوره از رقابت ها خبر مى دهد و در اين باره معتقد است كه تيم دختران در سوريه مى تواند به مقام قابل قبولى دست پيدا كند.
كرم زاده در اين باره مى گويد: به هيچ عنوان نااميد نيستيم و با شرايطى كه بازيكنان تيم دارند براى كسب مقام به اين دوره از مسابقات مى رويم.
كرم زاده ادامه مى دهد: حضور در رقابت هاى بسكتبال غرب آسيا نقطه عطف است چون اين اولين تجربه بانوان در يك دوره مسابقه معتبر و بين المللى است و با توجه به اين وضعيت و انگيزه بالايى كه بازيكنان تيم دارند اميدواريم كه در سوريه روى سكو برويم.
نايب رييس بانوان فدراسيون بسكتبال درباره شرايط جسمانى بازيكنان تيم ملى دختران مى گويد: «با برگزارى ۶ اردوى منظم تيم به شرايط مناسبى رسيده است و سفر تيم به مالزى و تمرينات در اين كشور يك موفقيت براى تيم ملى ما بود به طورى كه اين رشد چشمگير را چند ماه گذشته ديديم و با اين شرايط بايد بگويم كه حضور در مسابقات غرب آسيا در وضعيتى كه بازيكنان تيم دارند بدون شكست اين روند را روبه رشد قرار مى دهد و اين در حالى است كه هر چند حضور در رقابت هاى غرب آسيا يك پيروزى بزرگ براى تيم بانوان است اما براى كسب مقام به سوريه مى رويم و تلاش مى كنيم كه از اين فرصت بهترين بهره را ببريم.
كرم زاده درباره حضور حريفان تيم ايران در مسابقات غرب آسيا ادامه مى دهد: در كل هيچ گونه شناختى از حريفانمان نداريم چون تاكنون در هيچ مسابقه اى شركت نكرده بوديم و تنها از تيم سوريه به دليل حضور در مسابقات زنان مسلمان كمى شناخت داريم و با اين وجود با آمادگى كامل در مسابقات شركت مى كنيم و اميدواريم بتوانيم به نتايج قابل قبولى دست پيدا كنيم.
ربطی به شما نداره. فقط همکلاسیا!!!:(حتما!!!
!!!!!!!!!! ولی با
حجاب(!) خیلی سخته!!! مگه میشه؟؟؟
(الان بچه های همکلاسی میگن همون طوری که مای بدبخت بازی میکنیم!!!
اما ما تو سالن راحتتر بودیم یا اینجوری؟؟ولی... میدونین که تقصیره کیه!!!!ف.ا!!!
با اون پیکانش!!!
شهریه کوفت همشون بشه!!!!))
+ نوشته شده در دوشنبه 19 فروردین1387ساعت 4:11 بعد از ظهر توسط مائده
|
اگر شهرداری تهران نخواهد خیابان خزر را عریض کند و اگر همسایه های آپارتمان آجر سه سانتی نبش فریبا- خزر نخواهند ساختمان را بکوبند و برج بسازند و اگر چهارمین واحد این ساختمان با وسواس دو سه ماه گذشته نگهداری شود، یکی از ورزشکاران ایران صاحب موزه خواهد شد. البته برای این اتفاق باید چند سالی صبر کرد، باید آنقدر صبر کرد تا نسل عوض شود و برای اینکه نسل بعدی بدانند «آیدین نیکخواه بهرامی» چه کسی بود، آنها را ببریم به آپارتمان شخصی او در پل رومی تهران؛ آپارتمانی که حکم آخرین یادگار بسکتبالیست فقید تیم ملی ایران را دارد. البته این سنت در ایران سنت جدیدی نیست. منزل صادق هدایت، حیاط احمد شاملو، منزل دکتر شریعتی و البته محل سکونت تمام بزرگان ادب و فرهنگ ایران الان موزه شده اند. رویای غریبی نیست اگر تصور کنیم چند سال دیگر هم بر سردر آپارتمان کم نام و نشان تقاطع فریبا- خزر تابلویی بخورد با این نام؛ «موزه آیدین نیکخواه بهرامی.» موزه یی که الان هم تمام ویژگی های آیدین در آن است.
گوشه هال آپارتمان چیزی به چشم می خورد که دیدن آن در منزل یک ورزشکار اصلاً اتفاق معمولی نیست. یک پیانوی قهوه یی که رنگ پریده آن ثابت می کند کسی سال ها پشت آن ننشسته. شاید همه آن را به حساب دکور آپارتمان نقلی آیدین بگذارند. اتفاقی که الان در منزل ورزشکاران دیگر هم می افتد. ولی این پیانوی رنگ و رو رفته چیزی فراتر از یک دکور ساده است. گویا آیدین و صمد در ۱۲ سالگی به اجبار پدر و مادر معلم پیانو داشتند و این پیانو یادگار آن دوران است. آنها حتی تا ۱۵ سالگی هم کاملاً حرفه یی نوازندگی پیانو را دنبال می کردند که البته با مشاوره استادشان این تعلیم قطع می شود. گویا تمرینات سنگین بسکتبال دو برادر بالاخره معلم پیانو را قانع کرد که قید تعلیم آهنگسازی به آنها را بزند، چرا که برای نوازندگی پیانو نوازنده باید انگشت های ظریفی داشته باشد اما بسکتبال انگشت آیدین و صمد را بزرگ تر از پسرهای هم سن و سال شان کرده بود. به هرحال این ساز که دورانی همدم آیدین بود الان یکی از وسایل آپارتمان اوست.
کنار پیانو جعبه پلی استیشن به دیوار تکیه داده شده. فقط چند سانتی متر تا در خروجی فاصله دارد، جای عجیبی دارد. فقط کافی است نگاهت به آن بیفتد تا صمد داستان را توضیح بدهد؛ «شاید تنها چیزی که توی این خونه بوی آیدین را بدهد، همین پلی استیشن است. خیلی با آن بازی می کرد. انگار یکی دو روز آخر دستگاه می سوزد و آیدین آن را می گذارد توی جعبه تا بدهد تعمیر.» آیدین حتی جعبه آن را هم کنار در خروجی آپارتمان گذاشته بود. اما اجل مهلت نمی دهد و جعبه الان چند ماهی می شود که کنار در خروجی خاک می خورد. کسی هم دلش نمی آید که به آن دست بزند.
فقط می آیند و خاکش را پاک می کنند. آن سوتر در پذیرایی چیدمان مبلمان با مرکزیت سینمای خانوادگی یک بعد دیگری از ابعاد زندگی آیدین را رو می کند. اینکه شب ها بدون تماشای فیلم خوابش نمی برد. روی پیشخوان کنار سینمای خانوادگی دی وی دی آخرین فیلم های روز را می بیند که البته الان دو سه ماهی است به روز نمی شود.
آخرین فیلمی که روی پیشخوان گذاشته شده «خون بازی» رخشان بنی اعتماد است. همه آن را می بینند بدون آنکه بدانند آیدین آن را تماشا کرده یا اینکه «خون بازی» در یک انتظار ابدی برای تماشا شدن است. البته چند دی وی دی که گلچین کلیپ های یادبود آیدین است روی پیشخوان اضافه شده. یک نگاه گذرا به فیلم ها به هر کسی می فهماند آیدین سلیقه خاصی در تماشای فیلم نداشته و هرچیز باارزشی که دیده، یک نسخه را هم برای خودش آرشیو کرده.
الان دیگر نه کسی دل و دماغ دارد سینمای خانوادگی را روشن کند و نه کسی حوصله دارد روی کاناپه روبه روی آن بنشیند. روی آن کاناپه یک عکس پرتره از آیدین است که در آن زل زده به روبه رو؛ به صفحه تلویزیون که ماه هاست روشن نشده. روی میز تلفن بیسیم در شارژر گذاشته شده. از ششم دی ماه که آیدین برای آخرین مرتبه آن را در شارژر گذاشته، هنوز کسی از آن استفاده نکرده.
فقط یک پیام روی منشی آن ضبط شده که در آن هم هیچ صدای مشخصی شنیده نمی شود. تلفن از یک میهمانی شلوغ زده شده. سروصداها به هم می پیچد و کسی که پشت خط است گویا اصلاً نفهمیده که گوشی روی پیغامگیر رفته. ۳۰ ، ۴۰ ثانیه این سروصدای مبهم روی حافظه ضبط شده و پس از آن صدای بوق اشغال می آید. هیچ شماره یی روی این تماس نیست. کسی نمی داند این پیام از سوی کیست. چه وقتی ضبط شده و اصلاً چه خواسته بگوید. صمد چند بار به آن گوش داده. هر مرتبه دقیق تر از پیش. ولی چیزی دستگیرش نشده. باز هم گوش می کند و پس از آن گوشی را می گذارد. این معما چه زمانی حل می شود؟
صمد به آیدین زنگ می زند تا بفهمد چه وقتی به ویلا می رسند. آخرین مرتبه جواب می شنود که «تنها پنج دقیقه دیگر.» آیدین با اینکه قول داده بود خودش پشت رل ننشیند، اما تمام جاده چالوس را خودش می راند، بدون کوچک ترین اشتباهی. به چالوس که می رسند، می زنند بغل. از سوپرمارکت بین راهی یک بطری آب معدنی می خرد. سر می کشد. دست و صورتش را می شوید تا کیلومترهای آخر را بدون مشکل رانندگی کنند. صمد خیالش راحت می شود که آیدین با وجود مسابقه سنگین صبا با پردیس متحد قزوین در سالن بسکتبال آزادی و چند ساعت رانندگی اصلاً اثری از خستگی ندارد.
گوشی را قطع می کند اما تنها یک ساعت بعد سیل اخبار بد به سوی او می آید؛ خبر تصادف. اینکه زانتیای آیدین چند کیلومتر بعد از آن سوپرمارکت بین راهی به گاردریل جاده ساحلی خورده. کسی نمی تواند باور کند. اما وقتی همه دیدند که گاردریل یکی دو متر به سمت جاده انحراف داشته، دیگر فهمیدند که اشکال کار کجا بوده. انسیه همسر صمد می گوید؛ «شب پیش هم که ما از آن قسمت جاده رد شدیم کم مانده بود تصادف کنیم. گاردریل به سمت جاده انحراف داشت. جوری بود که اگر حواس مان نبود شاخ به شاخ می شدیم. وقتی رفتیم سر صحنه تصادف آیدین، دیدم که آنها دقیقاً آنجا تصادف کرده اند. باور نمی کنید اما اصلاً چراغی برای روشن کردن آن قسمت کمربندی نبود. حتی بشکه هم نگذاشته بودند جلوی گاردریل. برای همین زانتیای آیدین مستقیم به گاردریل می خورد.»
اولین کسی که خبر تصادف را به پلیس راه می دهد، اصلاً تا زمان رسیدن ماشین پلیس صبر نمی کند. هر چند که گویا چند روز پس از حادثه، او بالاخره با صمد تماس می گیرد. او راننده ماشین پشت سری آیدین بوده، وقتی در چالوس آیدین از زانتیا پیاده شده بود و آب معدنی خریده بود. او آیدین را شناخت. با دوربین فیلمبرداری تلفن همراهش از آیدین فیلم می گیرد تا این اتفاق عجیب و غریب را با دوستانش تقسیم کند. اتفاقاً در جاده او باز هم زانتیای آیدین را می بیند.
برای همین در کنار اتومبیل آیدین می راند تا اینکه تصادف اتفاق می افتد. او پس از اینکه می فهمد کاری برای نجات سرنشینان اتومبیل از دستش برنمی آید، باز هم تلفن همراه را از جیب بیرون می آورد و به پلیس راه خبر می دهد. در فاصله یی که در انتظار رسیدن پلیس بود، باز هم دوربین فیلمبرداری تلفن همراهش را فعال می کند. فجیع ترین صحنه هایی که دوربین ضبط کرد و پس از آن وقتی آژیر پلیس راه را از چند صد متری می شنود، می رود. چند روز پس از گذشت شب هفت آیدین او شماره تلفن همراه مهدی کامرانی را پیدا می کند. بالاخره تلفن همراه صمد را می گیرد و به او زنگ می زند تا آخرین تصاویر از پیکر بی جان آیدین را به برادرش بدهد. اما صمد اصلاً طاقت نمی آورد.
از او خواهش می کند فیلم های صحنه تصادف را از موبایلش پاک کند و به کسی هم ندهد. تنها یادگاری از آن شب نحس از حافظه تلفن همراه او پاک می شود اما از صمد خواهش می کند فیلمی که در چالوس هنگام خریدن آب معدنی از آیدین گرفته را در موبایلش نگه دارد. آخرین درخواست او با یک اعتراف تلخ هم همراه می شود؛ اینکه اگر آیدین در آن لاین رانندگی نمی کرد، شاید آن راننده ناشناس به گاردریل می خورد. احتمال اینکه آن راننده ناشناس پس از گذشت چند ماه چند بار دیگر از آن قسمت کمربندی گذشته باشد کم نیست. او قطعاً هر بار به گاردریل منحرفی نگاه کرده که دیگر الان از سوی راه و ترابری استان مازندران با بشکه های ایمنی محافظت شده و دیگر نمی تواند جان کسی را بگیرد. اما کاش این بشکه ها پیش از وقوع فاجعه سر جایشان بودند.
باید اضافه کنیم که یک ماه پیش هم یک فیلم مستند با موضوعیت تصادف آن شب آیدین نیکخواه بهرامی ساخته شده. فیلمی که در بخشی از آن صحنه های تصنعی از تصادف اتومبیل آیدین بازسازی شده و البته گویا تنها برای این ساخته شده که مسوولیت آن تصادف از دوش اداره راه استان مازندران برداشته شود. با وجود این وقتی پای حرف خانواده آیدین بنشینی و این بحث ها را پیش بکشی، آنها با تاسف سری تکان می دهند و با بغض اعتراف می کنند؛ «دیگر کار از کار گذشته، شکایت کنیم که چه بشود؟» البته آنها را خدا را شکر می کنند که بالاخره بشکه ها سر جایشان چیده شد تا دیگر در ساعات نیمه شب راننده یی در تاریکی شب با گاردریل منحرف آن قسمت جاده تصادف نکند.
با اینکه تصادف آیدین در ساعات مرده خبری رسانه های ایران اتفاق افتاد اما این خبر سریع تر از آنچه که تصور می شد، بین مردم پیچید. با وجود اینکه ساعت ۴ بامداد جمعه او جان به جان آفرین تسلیم کرد، خبر مرگ او در تمام بخش های خبری صبحگاهی جمعه ایران انتشار یافت. پیکر بی جان او ۲۴ ساعت بعد به تهران رسید تا در حضور دو هزار نفر به باشکوه ترین شکل تشییع شود. در آیین تشییع جنازه او از محمد علی آبادی رئیس سازمان تربیت بدنی تا امیر قلعه نویی و داریوش ارجمند حضور داشتند. او در روزی فوت کرد که تنها چهل روز تا تولد ۲۶ سالگی اش باقی مانده بود تا خانواده او در روز تولدش آیین چهلم او را برگزار کنند.
آیدین و صمد با هم در بسکتبال چهره شدند. وقتی برای اولین مرتبه برای مصاحبه به دفتر یک روزنامه ورزشی دعوت شدند، تمام خبرنگاران آن روزنامه را به ظهور یک زوج بسکتبالیست جذاب امیدوار کردند. همان قدر که آیدین سر به زیر بود و تودار و خجالتی، صمد شلوغ بود و شجاع و نترس. تیتری که از آن گفت وگو درآمد، همه را انگشت به دهان کرد؛ «من شاعرم، بسکتبال شعر من است».
البته آنها تا روز آخر بسکتبال کمتر در یک تیم بودند. پس از اینکه هر دو با «ایران نارا» آغاز کردند، صمد به صنام رفت. آیدین در «ایران نارا» ماند. پس از آن صمد پیراهن پتروشیمی را پوشید و آیدین به صبا رفت. دست آخر هم صمد به مهرام آمد و آیدین در صبا ماند. اصلاً خجالت نمی کشیدند اعتراف کنند به خاطر مشکلاتی که با هم دارند، در یک تیم نمی مانند. همیشه سر به سر هم می گذاشتند. همیشه به پروپای هم می پیچیدند و البته هر وقت به تیم ملی دعوت می شدند، با هم اتاق می گرفتند. شاید چون نمی توانستند دوری هم را تحمل کنند. یک آمار جالب ثابت می کند صمد و آیدین در پنج دوره گذشته لیگ برتر بسکتبال در فینال روبه روی هم بازی کردند.
البته اگر نیمه شب ششم دی ماه۸۶ آن اتفاق نمی افتاد، این فصل هم رکورد آنها نمی شکست، چرا که صمد با مهرام به فینال صعود کرد و آیدین هم با صبا به دیدار نهایی لیگ برتر بسکتبال می رسید. به هرحال باید برگردیم به آپارتمان صدمتری آیدین؛ جایی که هنوز احساس نمی کنی کسی در آن زندگی نمی کند، جایی که هنوز هفته به هفته گردگیری می شود و اصلاً کسی دلش نمی آید به دکوراسیون آن دست بزند. به جایی که کاناپه آیدین در آن خالی است و تنها قابی از او روی آن گذاشته شده. یک جلد «مثنوی معنوی» در کتابخانه که گویا محبوب ترین کتاب آیدین است، در قاب چوبی مخصوصی نگهداری می شود.
روی دیوار دو پیراهن او در سایز های بزرگ بازسازی شده، یکی پیراهن شماره ۹ صباباتری که برای همیشه در کلکسیون باشگاه از آن نگهداری می شود و دیگری پیراهن شماره ۸ تیم ملی، که این یکی به خاطر قانون فیبا باید در مسابقات المپیک بر تن یک بسکتبالیست دیگر تیم ملی برود. البته در این بین هم یک سری پیشنهاد دادند تا صمد مرد المپیک ۲۰۰۸ پکن با پیراهن شماره ۸ تیم ملی بازی کند و پشت پیراهن نوشته شود «آیدین- صمد» تا یاد و خاطره برادر بزرگ تر زنده شود. اما صمد اصلاً زیر بار این قضیه نمی رود. می خواهد خاطر آیدین بدون اتفاقات حاشیه یی در یادها حفظ شود، برای همین حتی به پیشنهاد پوشیدن پیراهن شماره ۸ تیم ملی در المپیک ۲۰۰۸ پکن هم جواب منفی داده. اما با وجود این همه می دانند که یاد آیدین در دل همه تماشاگران بسکتبال زنده می ماند. در المپیک ۲۰۰۸ همه به یاد او هستند.
مهدی امیرپور
منبع :تنهاترین
سلام تولد وبلاگ عزیزمون مبارک انشالله همیشه پا بر جا باشد خواستم سال جدید رو با اسم آیدین عزیزم شروع کنم " و از مائده جون بخاطر غیبت طولانیم معذرت میخوام
+ نوشته شده در سه شنبه 13 فروردین1387ساعت 11:2 بعد از ظهر توسط
|
امروز روز برای من روز مهمیه
!امروز روز تولده.نه تولد یه آدم.تولد یه چیز باارزش!نمیدونم شاید برای خیلی ها بی ارزش باشه! اما برای من خیلی خیلی مهمه! تولدچیزی که باعث شده نصف زندگی من برا اون باشه! تولدی که تو این یه سال کلی خاطره ی خوب وبد برام گذاشت.... خاطراتی که با به یاد آوردنشون میخندم! مهم نیست خوب باشه یا نه. فقط میخندم! آشنایی با بعضی ها که خیلی برام مهم بودن و هستن.در واقع آشنایی با خیلی ها،سوتی هایی که دادم، روزهای اول که وبلاگ بازدیدکننده نداشت و روزهایی که بازدید یهو بالا میزد! امروز تولد وبلاگه.
من و مریم... یادش بخیر!اونیکی مریم... با اون عکسهایی که خودش هم نمیدونست از کجا آورده! یادمه اون روز مهمون داشتیم! اما من اومدم اتاقم و در طول ولگردیم تو نت به این نتیجه رسیدم که با مریم یه وبلاگ درست کنیم. با اسم «پویا تاجیک».وبلاگو ساختم.اون موقع ها به پویا میگفتیم pt یعنی پویا تاجیک!(البته اینو مریم جون برای خودش هم توضیح داده!) بعد به مریم هم گفتم. اولین پست رو فکر میکنم مریم زده بود. باچند تا غلط املایی! بعد مریم(اونیکی) عکسارو به مریم(نویسنده!) داد. اما مریم (نویسنده)نه زد تو بلاگ نه به من داد!مریم جون (اونیکی)هم که عکسارو به من نمیدادن!با کلی دعوا و خواهش و تمنا عکسارو گرفتم. اون عکسا یه استارت بود واسه کار وبلاگ. بعد مریم آپ میکرد،من آپ میکردم. دیگه رسما وبلاگ نیمی از زندگیمون شده بود!چون بکستبال کلی تر بود، با مریم تصمیم گرفتیم اسم وبلاگ رو بذاریم بسکتبال و پویا تاجیک.
بعد کامپیوتر مریم جون داغون شد... من موندم و وبلاگ. خیلی پست های مزخرفی میزدم! وقتی میخونم کلی میخندم! بعضی از پست ها هم کار مریمه که با اسم من ثبت شده!
تو این یه سال واقعا برای وبلاگ زحمت کشیدیم! نمیخوام بگم که مثلا وبلاگ خیلی توپه و اینا...
کسی نبوده که از اولین بازدیدکننده بوده باشه و تا آخر هم بمونه. اما فکر میکنم استیو مدت بیشتری از همه میومد وبلاگ. آخه هرکی میومد و هم مثلا رفیق میشدیم حداکثر تا یه ماه میموند! اما یادمه استیو ناشناس از قبل تابستون بودن. ناشناس که بعد تابستون رفت ولی استیو بود. 
پس فکر کنم باید مقام بیشترین بازدید و کامنت رو به استیو بدم!(حالا براش دست بزنین!)این مدت سعی کردیم اسم هرکی که کامنت گذاشته رو بنویسم. هر اسمی بخواین هست! همه کائنات جمعن! البته این اواخر زیاد توجه نمیکردم! یه لیست از بازدید کننده ها دارم. حدودا 150 تا رو نوشتم. ترتیب خاصی نداره. یعنی داره اما کلا قاطیه! لیست رو تو ادامه ی مطلب گذاشتم. شاید براتون جالب باشه شاید هم نه! شاید به نظر خیلی احمقانه برسه! اما من هر دفعه این لیست رو میخونم یاد دوستای خوب و البته نامرد گذشته میفتم.(شاید هم تقصیر من بوده و چون من یه مدت کوتاهی نت نبودم منو فراموش کردن!) یاد خاطرات خوبم! یاد سوتی هام!(این یکی خیلی مهمه!)
بیشترین بازدید تو روزای فوت و چهلمو... آیدین بود... این فکر میکنم تنها خاطره ی بدی هستش که از وبلاگ دارم.
اما من تصمیم گرفتم یه کم وبلاگ رو تغییر بدم. یه وبلاگ راجع به «پویا تاجیک» با کمک خودش.ببینیم خدا چی میخواد! اصلا کی میدونه تا فردا زنده ایم یا نه....
پ.ن: دختر باد و شهریار اسمتونو به آخر لیست اضافه کردم. آخه اولاش نمیشد!بازم اگه کس دیگه ای از قلم افتاده بگید...با تشکر
ادامه مطلب+ نوشته شده در چهارشنبه 7 فروردین1387ساعت 3:24 بعد از ظهر توسط مائده
|
خبر خبر خبر
ایها (ایتها) الوبلاگی (الوبلاکی آخه عرب ها "گ" ندارن) ها !!!!!
بشتابید بشتابید
مائـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده جون وبلاگ زده!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
بپریم بریم اونجا!!!!!!!!!!!!!
pt87.blogfa.com
بابا مبارکه آبجی!خبرمون میکردی افتتاحیه اش می اومدیم دیگه!!!!!!!!!
+ نوشته شده در جمعه 2 فروردین1387ساعت 11:29 بعد از ظهر توسط
|
سلام. سال نو مبارک.... امروز یه آپ میکنم که اصلا ربطی به بسکت و... نداره!(...یعنی ورزش!)در مورد تیزهوشانیهای بدبخته!
مخصوص بر و بچز تیزهوش:
اهل تیزهوشانی
رشته ات علافی است
جیبهایت خالی است
پدری داری حسرتش یک شب خواب(آسوده)(از دست شهریه ی مدرسه)
دوستانی همه از دم ناباب
و خدایی که تو را کرده جواب
اهل تیزهوشانی
قبله ات استاد (معلم) است
جانمازت نمره!
خوب می فهمی که ... سهم آینده ی تو بیکاری است
تو نمی دانی که چرا میگویند : مرد تاجر خوب است و مهندس بیکار و چرا در وسط سفره ی ما مدرک نیست!
منبع:shangul-boy.blogfa.com.
http://jahedi.blogfa.com/
خدایی راسته راسته! با تشکر از بکسه شهید بهشتی....
+ نوشته شده در جمعه 2 فروردین1387ساعت 10:54 قبل از ظهر توسط مائده
|
